دیسپلازی هیپ - علائم، علل و درمان

فهرست مطالب:

دیسپلازی هیپ - علائم، علل و درمان
دیسپلازی هیپ - علائم، علل و درمان
Anonim

دیسپلازی هیپ چیست؟

دیسپلازی هیپ یک بیماری همراه با اختلال در رشد مفصل ران است. به طور کلی دیسپلازی به هرگونه انحراف در تشکیل اندام یا سیستم بدن انسان گفته می شود.

دیسپلازی هیپ دررفتگی مادرزادی مفصل ران نیز نامیده می شود. این آسیب شناسی مادرزادی است. مفصل توسعه نیافته است که منجر به سابلوکساسیون یا دررفتگی سر استخوان ران می شود. این یک نقض خطرناک و شدید ساختار تمام عناصر تشکیل دهنده مفصل ران است. این عناصر هم استخوان ها و رباط ها، ماهیچه ها، مفاصل و اعصاب هستند. دیسپلازی منجر به ناهماهنگی سر استخوان ران و استابولوم می شود.

دیسپلازی هیپ یک بیماری بسیار شایع است و عمدتاً دختران (در ۸۰٪ موارد) را مبتلا می کند. اغلب علت این آسیب شناسی ویژگی های ژنتیکی (وجود دیسپلازی در یکی از والدین) یا وضعیت نادرست جنین است.

دیسپلازی را می توان ارائه داد:

دیسپلازی هیپ
دیسپلازی هیپ
  • نابالغی فیزیولوژیکی. این بدان معنی است که تشکیل اجزای مفصلی هنوز کامل نشده است، اما سطوح مفصلی استخوان ها به درستی تراز شده اند. این خفیف ترین شکل دیسپلازی است که فقط به نظارت مداوم پزشکی و درمان های ساده نیاز دارد. برای اینکه بلوغ مفصل ران به طور طبیعی پیش برود، اغلب لازم است که به صورت مصنوعی شرایط لازم برای این کار ایجاد شود.
  • پیش دررفتگی مفصل ران.این شکل پیچیده تری از تغییر شکل است. این شامل عدم ثبات سر مفصل است که در استابولوم قرار دارد و می تواند فراتر از آن باشد. پیش دررفتگی نیاز به درمان شایسته دارد، در غیر این صورت می تواند باعث بیماری مانند آرتروز شود. در نتیجه، مفصل تغییر شکل می دهد، بیمار شروع به تجربه درد شدید هنگام حرکت می کند. در بسیاری از موارد، پیش دررفتگی به دررفتگی مفصل ران تبدیل می شود. برای جلوگیری از عواقب جدی، لازم است درمان به موقع انجام شود.
  • دررفتگی لگن. این شکل از بیماری شدیدترین در نظر گرفته می شود. در عین حال، سطوح مفصلی سر استخوان ران تا حد زیادی با استابولوم مطابقت ندارد و اغلب در خارج از استابولوم قرار دارد. در این مورد، تشخیص به موقع و درمان مناسب مهم است. در غیاب مراقبت های پزشکی، مفصل ران تغییر شکل می دهد، تحرک خود را از دست می دهد، در نتیجه ممکن است بیمار ناتوان باقی بماند.

همه این اشکال دیسپلازی با اختلالات استابولوم همراه است، بنابراین به آنها استابولوم می گویند.توسعه نادرست می تواند روی مفصل پروگزیمال لگن تأثیر بگذارد. در این مورد، زاویه دهانه رحم-دیافیز اهمیت زیادی دارد. باید مناسب سن باشد. در صورت وجود انحراف، دیسپلازی با کاهش یا افزایش زاویه مشخص می شود. شما می توانید این را با استفاده از اشعه ایکس تعیین کنید.

اگر رشد استخوان ها در صفحه افقی مختل شود، نشان دهنده دیسپلازی چرخشی است. محورهای مفاصل اندام تحتانی در انسان منطبق نیستند، یعنی در یک زاویه خاص قرار دارند. عدم رعایت این اصل منجر به دیسپلازی می شود. راه رفتن بیمار مختل است، پای پرانتزی مشاهده می شود.

مطالعات آماری نشان داده اند که دیسپلازی با یک ضایعه یک طرفه مشخص می شود. این بیماری معمولاً مفصل ران چپ را بیشتر درگیر می کند. چنین نقصی که در سالهای اول زندگی شناسایی شده است، هنوز یک مشکل جدی نیست. اما اگر درمان نشود پس از چند سال باعث لنگش، اختلال در راه رفتن و درد در مفصل ران می شود.

با تشخیص دیسپلازی در شش ماه اول زندگی کودک، پیش آگهی خوبی ممکن است. در این حالت فقط نظارت توسط متخصص لازم است. اگر تشخیص 6 ماه پس از تولد کودک انجام شود، درمان سال ها طول می کشد. اما در این صورت می توانید به طور کامل از شر مشکلات مفصل ران خلاص شوید. سخت ترین مورد، که نیاز به درمان طولانی مدت دارد و عوارض جدی ایجاد می کند، تشخیص دیرهنگام است، زمانی که کودک شروع به راه رفتن کرده است.

علائم دیسپلازی هیپ

علائم دیسپلازی هیپ
علائم دیسپلازی هیپ

چگونه علائم دیسپلازی هیپ را بشناسیم؟ اول از همه، آسیب شناسی خود را در موارد زیر نشان می دهد:

  • کوتاه کردن ران. این علامت زمانی ظاهر می شود که سر مفصل ران نسبت به استابولوم جابجا شود.این پدیده دررفتگی مادرزادی نامیده می شود و شدیدترین شکل بیماری محسوب می شود. با قرار دادن کودک به پشت و خم کردن پاهایش می توانید جابجایی را مشاهده کنید. در این حالت، قابل توجه خواهد بود که زانوها در سطوح مختلف قرار دارند، معمولاً روی یک پا - پایین تر و در طرف دیگر - بالاتر.
  • عدم تقارن چین های پوستی. این علامت بیشتر در کودکان زیر 3 ماه آشکار می شود. ویژگی آن در این واقعیت نهفته است که عدم تقارن چین های پوستی در ضایعات دو طرفه مفصل ران تقریباً نامحسوس است. بنابراین، محتوای اطلاعاتی این علامت زمانی که مفصل یک پا تغییر شکل داده است، حداکثر است. چین‌های پوپلیتئال، گلوتئال، اینگوینال را کاوش کنید. آنها می توانند شکل، عمق متفاوتی داشته باشند که در سطوح مختلف قرار دارند. در یک پا با دررفتگی یا سابلوکساسیون، تعداد چین های بیشتری مشاهده می شود. این علامت برای تشخیص دیسپلازی هیپ کافی نیست، زیرا در کودکان سالم نیز رخ می دهد.
  • محدودیت ربودن لگن. این ویژگی به صورت زیر تعریف شده است.کودک به پشت خوابیده و پاهایش از هم باز شده است. در یک نوزاد، زاویه 90 درجه سانتیگراد است. در سن 7-8 ماهگی، این رقم به 60 درجه سانتیگراد کاهش می یابد. وجود دررفتگی مفصل ران تنها با احتمال ربودن 40-50% نشان می‌دهد.
  • علامت لغزش. بیشتر به عنوان علامت مارکس-اورتولانی شناخته می شود. این آزمایش که در آغاز قرن بیستم کشف شد، امروزه آموزنده ترین روش برای تعیین دیسپلازی هیپ باقی مانده است. دکتر کودک را به پشت می خواباند و به آرامی پاهای او را به پهلو باز می کند. با دیسپلازی، فشار احساس می شود، زیرا سر مفصل نسبت به استابولوم جابجا می شود. در یک کودک سالم، وقتی پاها ربوده می شوند، تقریباً به طور کامل سطح زیر آنها را لمس می کنند.

جراح ارتوپد می تواند وجود دیسپلازی هیپ را حتی در معاینه اولیه نوزاد تشخیص دهد. تشخیص مستقل نوع خفیف این بیماری دشوار است و درمان دقیقاً در مراحل اولیه توسعه آن مؤثرتر است.با دیسپلازی، کودک در هنگام ربوده شدن لگن درد را تجربه می کند، می توانید تفاوت در چین های مغبنی را متوجه شوید. با این حال، این علائم همچنین مشخصه بسیاری از بیماری های دیگر است. تشخیص دیسپلازی مفصل ران تنها با علائم خارجی غیرممکن است، معاینه دقیق تری لازم است. بنابراین در صورت مشکوک شدن به دررفتگی یا سابلوکساسیون مفصل ران باید کودک را به متخصص نشان داد. اولین معاینه توسط ارتوپد بلافاصله پس از تولد انجام می شود و سپس به طور منظم هر چند ماه یکبار انجام می شود. اگر نقض در توسعه مفصل ران در هر دو پا رخ داده باشد، فقط پزشک می تواند آن را تشخیص دهد. در ظاهر، چنین تغییر شکلی قابل مشاهده نخواهد بود.

تشخیص به موقع دیسپلازی بسیار مهم است. در بزرگسالی، دررفتگی یا سابلوکساسیون باعث ایجاد چنین بیماری جدی مانند کوکسارتروز مفصل ران می شود. بیماران مبتلا به آن از درد شدید رنج می برند، در حرکت مشکل دارند و در نهایت ناتوان می شوند. دیسپلازی همچنین باعث نقض وضعیت و راه رفتن می شود و به ایجاد آرتروز کمک می کند.

علل دیسپلازی هیپ

علل دیسپلازی هیپ
علل دیسپلازی هیپ
  • اختلالات دوران بارداری. در این دوره، بدن مادر باردار ریلکسین تولید می کند. این یک هورمون خاص است که به نرم شدن مفاصل فمورال-خاجی کمک می کند. آنها باید الاستیک باشند تا تولد موفقیت آمیز باشد. در همان زمان، استخوان های لگن نیز تحرک پیدا می کنند. ریلکسین که بر استخوان های یک زن باردار تأثیر می گذارد، روی استخوان های کودک نیز تأثیر می گذارد. آنها هنوز فرم ضعیفی دارند و به راحتی آسیب می بینند. بنابراین، اگر مفصل ران مادر در برابر چنین ضربه ای مقاوم باشد، کودک دچار تغییر شکل می شود. این در این واقعیت نهفته است که سر مفصل فراتر از استابولوم است. به همین دلیل، تعداد زیادی از کودکان بلافاصله پس از تولد با دیسپلازی تشخیص داده می شوند.به تدریج تغییر شکل در مفصل ران برطرف می شود. گاهی اوقات این نیاز به کمک متخصصان دارد، اما اغلب این فرآیند بدون کمک خارجی پیش می‌رود.

    زنانی که اولین فرزند خود را باردار هستند در معرض خطر هستند. از این گذشته، بدن در این مورد بیشترین مقدار ریلکسین را تولید می کند و از این طریق تلاش می کند تا زایمان را تسهیل کند. همچنین، دیسپلازی بیشتر برای دختران مشخص است، زیرا این هورمون قوی‌ترین اثر را بر روی مفاصل آن‌ها می‌گذارد، زیرا انعطاف‌پذیری بیشتری نسبت به پسران دارد.

  • وزن قابل توجه میوه. اگر وزن بدن یک کودک تازه متولد شده بیش از 3 کیلوگرم باشد، این مشکلات خاصی را ایجاد می کند که منجر به ایجاد دیسپلازی می شود. دلیل این پدیده افزایش بار روی مفصل ران کودک است. علاوه بر این، وزن قابل توجه جنین یا بالعکس، وزن بسیار کم کودک، توانایی کودک را برای حرکت در رحم محدود می کند. این همچنین منجر به دیسپلازی می شود.
  • زایمان باسن.هنگامی که یک نوزاد ابتدا غنیمت به نظر می رسد و نه اول سر، همانطور که معمولاً اتفاق می افتد، مفصل ران به راحتی می تواند تغییر شکل دهد. سر مفصل از استابولوم خارج می شود، زیرا استخوان ها هنوز خیلی پلاستیکی هستند و به جای خود باز نمی گردند. با انجام سزارین می توان از این مشکل جلوگیری کرد. اگر سونوگرافی محل غیر استاندارد جنین را نشان داد، باید به فکر عمل باشید.
  • استعداد ژنتیکی. زنانی که دیسپلازی مفصل ران داشته اند در معرض خطر بیشتری برای داشتن فرزندی با همان آسیب شناسی هستند.
  • قنداق کردن تنگ. فشار اضافی روی مفصل ران ایجاد می کند و خطر تغییر شکل آن را افزایش می دهد. در کشورهای توسعه نیافته، که در آن کودکان به هیچ وجه قنداق نمی شوند، مشکل دیسپلازی عملاً ایجاد نمی شود. در سرزمین طلوع خورشید، آزمایشی حتی در قرن بیستم انجام شد. این شامل ممنوعیت قنداق کردن تنگ سنتی است. در نتیجه، کاهش قابل توجهی در دیسپلازی در کودکان مشاهده شد.
  • تغییر شکل را متوقف کنید. این به یک اختلال راه رفتن شدید تبدیل می شود که به نوبه خود باعث ایجاد دیسپلازی مفصل ران می شود. بنابراین، در پای پرانتزی، دررفتگی و سابلوکساسیون اغلب با افزایش سن ظاهر می‌شود.
  • اکولوژی بد. بروز دیسپلازی هیپ در مناطق محروم بیشتر است. حدس و گمان وجود دارد که سموم و آلودگی های محیطی نیز باعث تغییر شکل سیستم اسکلتی کودک می شوند.

با تعیین احتمال آسیب شناسی در طول رشد جنین می توان از دیسپلازی هیپ جلوگیری کرد. به عنوان مثال، در ارائه بریچ که با سونوگرافی مشخص می شود، سزارین برای جلوگیری از مشکلات مفصلی در نوزاد توصیه می شود.

چگونه دیسپلازی هیپ را شناسایی کنیم؟

نحوه تشخیص دیسپلازی هیپ
نحوه تشخیص دیسپلازی هیپ

دیسپلازی هیپ بر اساس مشاهدات خارجی و روش های معاینه سخت افزاری تعیین می شود. محیط آرام و ساکت، نور خوب و گرم، آرامش کامل عضلات کودک - اینها شرایط لازم برای بررسی توسط متخصص ارتوپد است. مصرف باید بعد از تغذیه کودک انجام شود. در کودکان بزرگتر ابتدا عدم تقارن چین های پوستی مشخص می شود. اگر زانوی یک پای کودک با پاهای ربوده شده پایین تر از پای دیگر باشد، شدیدترین شکل دیسپلازی تشخیص داده می شود - دررفتگی مادرزادی لگن.

علامت لغزش در برخی موارد تصویر کاملی از تغییر شکل مفصل به دست نمی دهد. در این موارد، به نسخه اصلاح شده آزمون متوسل شوید. در مرحله اول، پاها به نوبه خود حرکت می کنند و مشاهده می کنند که آیا لغزش سر در رابطه با استابولوم رخ می دهد یا خیر. سپس انگشت شست را به آرامی روی سطح داخلی ران فشار دهید.این همچنین می تواند منجر به جابجایی شود. اما هنگامی که سر بلافاصله پس از اعمال فشار به موقعیت مورد نظر می رسد، جابجایی مفصل ران تشخیص داده نمی شود، اگرچه امکان پذیر است. مطالعه باید با حرکات ملایم انجام شود تا به استخوان های شکننده کودک آسیبی وارد نشود. این روش های تشخیصی قبل از شش ماهگی بیشترین تاثیر را دارند.

اشعه ایکس

این روش تحقیقاتی کمتر از روش های دیگر مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا بار تشعشعی قابل توجهی در بدن کودک ایجاد می کند. اما کمک می کند تا تصویر کاملی از ساختار مفصل و رابطه بین سر و استابولوم به دست آوریم. بیشتر عناصر مفصل ران در کودکان توسط بافت غضروفی تشکیل می شود. تشخیص آنها در اشعه ایکس دشوار است، بنابراین از روش های خاصی برای رمزگشایی آن استفاده می شود.

با کشیدن خطوط افقی و عمودی زاویه استابولوم به دست می آید. با ارزش آن، مطابق با سن، وجود اختلالات در توسعه مفصل ران تعیین می شود.بتدریج با وقوع استخوانی شدن، زاویه شیب کاهش می یابد. اگر این روند کند باشد یا اشتباه پیش رود، دیسپلازی هیپ تشخیص داده می شود.

با توجه به اشعه ایکس، شاخص هایی مانند مقادیر "h" و "d" تعیین می شود که انواع مختلفی از جابجایی سر را نسبت به استابولوم مشخص می کند. مقدار آنها با مقدار طبیعی مقایسه می شود و در صورت وجود انحرافات قابل توجه، دیسپلازی تشخیص داده می شود.

تشخیص اولتراسوند

برای بدن کودک بی ضرر است. اولین مطالعه از این دست در بیمارستان انجام شد. در برخی موارد، اگر علائم خارجی دیسپلازی وجود نداشته باشد، انجام تشخیص اولتراسوند توصیه می شود. برای اطمینان از عدم وجود انحراف در شکل گیری مفصل ران، والدین باید بر معاینه اجباری توسط پزشک ارتوپد اصرار داشته باشند. در کودکان زیر شش ماه، سونوگرافی مطمئن ترین و آموزنده ترین روش برای تشخیص دیسپلازی است.اشعه ایکس ممکن است در 3-4 ماهگی گرفته شود.

تشخیص اولتراسوند مزایای زیر را نسبت به روش های دیگر دارد:

  • مقرون به صرفه - دستگاه های اولتراسوند در اکثر بیمارستان های مدرن موجود است؛
  • بی درد - کودک در طول معاینه احساس ناراحتی نمی کند؛
  • غیر تهاجمی - تشخیص اولتراسوند به معنای نفوذ به زیر پوست نیست، این یک معاینه خارجی با استفاده از تجهیزات مناسب است؛
  • ایمنی - برخلاف رادیوگرافی، سونوگرافی عوارض جانبی ندارد و اثر مضری بر بدن کودک ندارد.

تنها عیب سونوگرافی عدم دقت نتایج آن است. بنابراین، اشعه ایکس باید به عنوان منبع اطلاعات اضافی مورد استفاده قرار گیرد.

درمان دیسپلازی هیپ

درمان دیسپلازی هیپ
درمان دیسپلازی هیپ

درمان دیسپلازی هیپ هر چه زودتر شروع شود موفقیت آمیزتر است. بازیابی آناتومی و عملکرد مفصل ران می تواند زمان زیادی ببرد. در این دوره لازم است که سر مفصل در موقعیت مورد نظر ثابت شود که به تشکیل استابولوم کمک می کند.

کودکان زیر 3 ماه نیازی به تایید تشخیص رادیوگرافی ندارند زیرا رایج ترین درمان ها استفاده می شود. ماهیت آنها این است که پاهای کودک را در حالت رشد نگه دارند.

درمان شامل استفاده از محصولات ارتوپدی ویژه و رشد فعال مفاصل آسیب دیده است. کمک های ارتوپدی شامل انواع آتل، رکاب، بالش و لوازم خانگی می باشد. آنها طوری طراحی شده اند که پاها را از هم جدا نگه دارند.

بیایید نگاهی دقیق تر به روش های اصلی درمان بیندازیم:

قنداق پهن

شامل استفاده از 3 پوشک است که با کمک آن پاهای کودک ثابت می شود. می توانید پوشک کودک را بپوشانید، اما به شرطی که باعث تحریک پوست و درماتیت نشود. پوشک اول برای باز کردن پاها مورد نیاز است و با کمک دومی باید آنها را با زاویه 90٪ ثابت کرد. استفاده از پوشک مانع از همگرایی می شود. پوشک سوم قسمت پایین بدن کودک را می پوشاند. دست ها آزاد می مانند.

رکاب پاولیک

این دستگاه توسط یک دانشمند چک ساخته شد و به نام او نامگذاری شد. این اختراع برای اولین بار در نیمه اول قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفت، اما به دلیل اثربخشی آن، امروزه هنوز در پزشکی استفاده می شود. رکاب بانداژی از پارچه و تسمه های نرم است که روی سینه کودک محکم می شود. با کمک آن، مرکزیت سر مفصل ران به دست می آید، موقعیت لازم را می گیرد. رکاب ها به تقویت رباط ها کمک می کنند و تأثیر مثبتی بر استابولوم دارند.این دستگاه به کودک اجازه کوچک کردن پاها را نمی دهد، اما در عین حال فرصت حرکت آزادانه را فراهم می کند.

سایز رکاب پاولیک بسته به سن و قد انتخاب می شود. برخی از ویژگی های پوشیدن دستگاه مطابق با ماهیت آسیب شناسی مفصل ران وجود دارد. برای اولین بار، توصیه می شود به یک متخصص اعتماد کنید تا آنها را به کودک تعمیر کند. در صورت پیش دررفتگی، ابداکشن مفصل ران در ابتدای استفاده از بریس باید حداقل باشد. به تدریج، زاویه باید افزایش یابد تا آناتومی مفصل ران به طور کامل بازسازی شود.

Subluxation نیاز به پرورش دارد که در آن کودک ناراحتی شدیدی را تجربه نمی کند. با گذشت زمان، زاویه باید به 80٪ برسد. این موقعیت باید چندین ماه حفظ شود. در صورت وجود ناراحتی ملموس در کودک، طبق تجویز پزشک از داروی بیهوشی استفاده می شود. دررفتگی مستلزم کاهش اولیه سر مفصل در جای خود و سپس تثبیت آن است. ماهیچه ها در طول درمان دیسپلازی، گسترش لگن را دشوار می کنند.مهم است که از هیپوترمی ناگهانی، احساس طولانی مدت گرسنگی، ناراحتی عاطفی در کودک جلوگیری شود. این منجر به التهاب تاندون ها و عضلات می شود.

کودک باید شبانه روز از رکاب استفاده کند. فقط در این صورت نتیجه مثبت حاصل می شود. برای جلوگیری از چروک شدن پوست ظریف و تحریک، باید بهداشت را به دقت کنترل کنید. حمام کردن کودک ارزش آن را ندارد، زیرا برای این کار باید رکاب ها را بردارید، اما این کار را نمی توان انجام داد. شستشوی دوره ای بدن نوزاد کافی است. برای انجام این کار، کمربند ساق پا را باز کنید، از ربایش لگن حمایت می‌کند، یا تسمه‌های بانداژ روی سینه را باز کنید.

اگر در زیر رکاب کودک پوشک وجود دارد، باید به موقع آن را تعویض کنید و دستان خود را زیر باسن قرار دهید. نواحی پرینه و توخالی به ویژه مستعد ابتلا به درماتیت و تحریک هستند، بنابراین باید بیشتر مورد بررسی و درمان قرار گیرند. جوراب تا روی زانو و یک بلوز نخی سبک به شما امکان می دهد از مالش پوست خودداری کنید. شلوار یا لباس مستقیماً روی رکاب پوشیده می شود. باید سبک باشند تا کودک عرق نکند.همچنین امکان هیپوترمی بدن غیرممکن است.

مهم است که رکاب ها همیشه خشک و تمیز نگه داشته شوند. اجازه ندهید پودرها، لوسیون‌ها روی آن‌ها نفوذ کنند، زیرا باعث ایجاد جوش و التهاب روی پوست می‌شود. زمان شیردهی لحظه دشواری است که در آن کنترل ویژه روی باسن نوزاد لازم است. در هر موقعیتی از بدن، آنها باید با زاویه دلخواه جمع شوند.

بالش فریک

بالش فریکا
بالش فریکا

این دستگاه ارتوپدی برای درمان دیسپلازی استفاده می شود، اما یک اقدام پیشگیرانه نیست. هدف اصلی از استفاده از چنین بالشی ثابت کردن باسن کودک در وضعیت مورد نظر است. در همان زمان، آنها در یک زاویه خاص پرورش داده می شوند. بالش را می توان برای نوزادان بالای 1 ماه استفاده کرد.

این بریس از مواد نرم ساخته شده است. بنابراین، بالش باعث ایجاد حداقل ناراحتی در کودک می شود، پوست را مالش نمی دهد.در طبقه پایین، پوشیدن لباس های نخی سبک و گشاد توصیه می شود. اندازه یک بالش برای کودک در صورتی مناسب در نظر گرفته می شود که فاصله زانوهای خم شده کودک توسط آن کاملاً پنهان شود. هنگام انتخاب دستگاه، باید روی سن و قد کودک تمرکز کنید.

یک متخصص ارتوپد می تواند نحوه قرار دادن بالش روی کودک و تعمیر آن را نشان دهد. او همچنین مدت پوشیدن را تعیین می کند و توصیه های خود را می کند. بر خلاف رکاب پاولیک، در برخی موارد اجازه برداشتن بالش در هنگام تغذیه یا استحمام داده می شود. اما این کار باید طبق اجازه پزشک معالج انجام شود. با عادت کردن کودک به بالش، زاویه بین باسن به تدریج افزایش می‌یابد.

مهم است که آن را به درستی بپوشید، در غیر این صورت نه تنها نمی توانید به اثر مثبت مورد نظر دست یابید، بلکه به سلامت کودک نیز آسیب می رسانید. پوشیدن بالش اغلب با مشکلات خاصی همراه است: کودک شیطان است، بد می خورد و می خوابد، سعی می کند از شر بالش خلاص شود.در طول درمان باید صبور باشید. پوشش های گرم، ماساژ، افزودن روغن های معطر تسکین دهنده به حمام در حین حمام کردن به کاهش ناراحتی کودک کمک می کند. بالش Frejka را می توان در فروشگاه خریداری کرد یا می توانید خودتان آن را بسازید.

ژیمناستیک برای دیسپلازی هیپ

ژیمناستیک روزانه ۲ تا ۳ بار انجام می شود. در بین تمرینات، استفاده از حرکات ماساژ توصیه می شود. برای یک جلسه ژیمناستیک، کودک به پشت خوابیده می شود. رایج ترین و موثرترین ورزش، تقلید از دوچرخه سواری است. باید پای کودک را در هر دست بگیرید و به جلو و عقب حرکت کنید. می توانید هر تمرینی را در ژیمناستیک 10-15 بار تکرار کنید.

پاها را نیز می توان با هم یا به طور متناوب در مفصل ران و زانو خم کرد. در عین حال حرکات باید نرم باشد و باعث درد و ناراحتی کودک نشود. هنگامی که به طور متناوب یک پا را خم می کنید، باید آن را با دست خود ثابت کنید.

ورزش «پتی» نه تنها یکی از روش های درمان دیسپلازی است، بلکه یک بازی هیجان انگیز برای نوزاد است. در عین حال، پاها باید با دقت به هم نزدیک شوند. اگر کودک دوست دارد چنین حرکاتی را انجام دهد، هیچ مشکلی با ژیمناستیک پیش نخواهد آمد و خوشحال می شود که اجازه رشد مفصل ران را بدهد. ژیمناستیک برای درمان و پیشگیری از دیسپلازی استفاده می شود.

تمام تمرینات باید در حالی که کودک به پشت است انجام شود. ژیمناستیک نشسته و ایستاده نباید انجام شود. پاهای کودک هنوز به اندازه کافی قوی نیستند، بنابراین چنین باری بر وضعیت مفصل ران تأثیر منفی می گذارد، تغییر شکل آن را افزایش می دهد و از رشد طبیعی جلوگیری می کند. به تدریج می توانید تمرینی مانند چرخاندن کودک از پشت به شکم را معرفی کنید. به تقویت عضلات اندام ها و تنه کمک می کند. ژیمناستیک درمانی در دوره هایی انجام می شود که مدت آن به 2 هفته می رسد و سپس یک استراحت کوتاه گرفته می شود. بر اساس شدت بیماری باید توصیه های خاصی توسط جراح ارتوپد داده شود.

ماساژ برای دیسپلازی هیپ

ماساژ برای دیسپلازی هیپ
ماساژ برای دیسپلازی هیپ

ماساژ یکی از موثرترین درمان ها برای دیسپلازی هیپ است. توصیه می شود چندین جلسه را با یک متخصص انجام دهید. از این گذشته، مفاصل و استخوان های یک کودک کوچک بسیار متحرک و قوی نیستند، بنابراین یک حرکت بی دقت می تواند به راحتی به آنها آسیب برساند. با گذشت زمان، ماساژ را می توان به طور مستقل و پس از مشورت با پزشک انجام داد. انجام منظم آن بسیار مهم است. فقط در این شرایط می توان در مدت زمان کوتاهی به نتیجه مثبت رسید. اگر دمای بدن کودک افزایش یافته باشد، فتق های کاهش نیافته وجود داشته باشد، نقص قلبی تشخیص داده شود، ارزش دارد از ماساژ امتناع کنید. در این موارد، فقط یک کایروپراکتیک می تواند مفصل ران را توسعه دهد.

در خانه ماساژ یک بار در روز انجام می شود، زمانی که کودک آرام، سیر است و نمی خواهد بخوابد.برای شروع، می توانید قسمت بیرونی پاها را به مدت 2-3 دقیقه نوازش کنید و حرکات مارپیچی را در جهت پایین ساق تا ران انجام دهید. شما نمی توانید خیلی به اندام تناسلی نزدیک شوید، زیرا خطر آسیب به غدد لنفاوی زیاد است. پس از آن، باید پوست را به آرامی مالش دهید. مهم است که قدرت حرکات را کنترل کنید تا به مفاصل آسیب نرسانید. بیشترین تلاش را باید با ماساژ دادن کمر و پاها انجام داد. حرکات باید مالشی و نوازش باشد. باسن را نیز باید زد و نیشگون گرفت. حرکت در مفصل ران باید دایره ای باشد.

ران را با هر دو دست بگیرید و هر پا را به این شکل رول کنید، شبیه قالب زدن کتلت ها. ماساژ پا و کمر کودک به بهبود گردش خون کمک می کند. هنگام مالش، ضربه زدن، سوزن سوزن شدن، کودک باید روی شکم خود بخوابد. بچه ها اغلب برای بازی ماساژ می گیرند و از تمام حرکات دست های مادرشان لذت می برند. اثربخشی روش ها توسط پزشک ارتوپد تعیین می شود که باید به طور منظم ویزیت شود.

درمان جراحی

درمان جراحی برای بیمارانی که با روش‌های محافظه کارانه کمکی نمی‌کنند، اندیکاسیون دارد. درمان های جراحی زیادی برای دیسپلازی هیپ وجود دارد. محبوب ترین آنها عبارتند از: کاهش باز دررفتگی، عمل بر روی پروگزیمال فمور، استئوتومی اصلاحی، واروس و derotation، استئوتومی لگنی Chiari.

اما متأسفانه حتی چندین عمل نیز تضمین کننده بهبودی کامل نیستند. همیشه این خطر وجود دارد که عملکرد مفاصل به طور کامل بازیابی نشود و این منجر به اختلالات راه رفتن مادام العمر شود.

موضوع محبوب